معرفی گیاه فوفل – فواید و مضرات

0
852

معرفی کامل گیاه فوفل:

فوفل گیاهی است به صورت  نخل که ارتفاع آن حدود ۳۰ متر می رسد. محيط تنه آن به ۵۰ سانتی متر می رسد. و برگچه های متعددی به طول ۳۰ تا ۶۰ سانتی متر دارد. که فاقد کرک هستند.

گل های این گیاه درون گل آذین منشعب قرار گرفته اند. به این صورت که گل های نر در بالا و گل های ماده در پایین قرار دارند. میوه آن تک دانه بوده، که  دارای پوست های به رنگ زرد می باشد. و در زیر پوسته یک لایه فیبری قرار دارد.

دانه گیاه فوفل، مخروطی و یا کروی شکل به قطر حدود ۲/۵ سانتی متر است. و بسیار سخت می باشد. که دارای پوسته ای به رنگ قهوه ای تیره است.

از هسته میوه این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

مزه این گیاه مقداری گس بوده و طعم آن مطبوع می باشد.

اجزا گیاه فوفل

محل رویش فوفل:

محل رویش فوفل منطقه هند شرقی می باشد. اما هم اکنون در بخش هایی از آسیا و آفریقای شرقی نیز کاشته می شود.

ترکیبات گیاه فوفل:

ترکیبات این گیاه آلکالوییدهای پیریدینی شامل آرکولین و گواکولین (آلکالوییدهای استری)، آرکائیدین و گواسين و تانن های کاتشین.

خواص درمانی فوفل:

تأثیر داروی مذکور بر گیرنده های موسکارینی اعصاب پاراسمپاتیک، بیش از تأثیر آن بر گیرنده های نیکوتینی اعصاب مزبور می باشد. این دارو موجب تحریک ترشح بزاق، غدد برونشی و روده ای گردیده که باعث ایجاد رعشه و کندی ضربان قلب می شود.

جویدن مخلوط این گیاه به همراه ترکیبات قلیایی سبب صابونی شدن آلکالوییدهای استری موجود در آن و ایجاد آرکائیدین می شود که باعث  سرخوشی می گردد.

داروی مزبور همچنین باعث گرفتگی عضلانی انگل های روده ای و تحریک تسمه، واگ آنها می شود.

استفاده از این گیاه در موش ها موجب تحریک دستگاه عصبی مرکزی (CNS) آنها گردیده است.

موارد مصرف فوفل:

 مدت ها است که از این گیاه در طب انسانی استفاده نمی شود.

قبلاٌ این گیاه به شکل گسترده ای به عنوان داروی سر خوشی مصرف می شده است.

برش های تازه گیاه مزبور بخشی از « معجون جویدنی آbete» مورد استفاده تقریبا ۴۵۰ میلیون نفر مردم شرق آسیا می باشد.(آرکولین در اثر جویدن به آرکاییدین که محرک دستگاه عصبی مرکزی است تبدیل می شود)، و به دلیل نقش گیاه در ایجاد برخی انواع سرطان های دهان، رسم مزبور در حال از بین رفتن است.

در دامپزشکی نیز این گیاه به عنوان کرم کش برای از بین بردن کرم های نواری احشام و سگ ها و نیز درمان قولنج روده اسبها استفاده می شود.

در طب چینی از این گیاه برای درمان مواردی مانند هپاتیت مزمن، آماس، اولیگوری، اسهال و بیماری های گوارشی استفاده می شود.

در طب هندی شیره حاصل از دانه های جوان این گیاه به عنوان ملین و جوشانده ریشه آن برای درمان ترک خوردگی لب ها به کار برده می شود.

در طب سنتی این گیاه سرد و خشک  بوده که به صورت استعمال موضعی جهت درمان آماس های گرم غليظ استفاده می شود.

این گیاه خوشبو کننده دهان، مقوی قلب، لثه و دندان ها می باشد.

روش مصرف:

در گذشته از گیاه مزبور به صورت مرهم های جویدنی، جهت درمان بیماری لثه و نیز به عنوان کرم کش استفاده می گردید.

امروزه گیاه مزبور تنها در دامپزشکی به عنوان کرم کش، برای درمان حیوانات خانگی به کار برده می شود.

 به طور کلی مصارف دارویی این گیاه ناچیز است.

عوارض جانبی و هشدارها:

این گیاه به دلیل وجود آركولين، اثر پاراسمپاتومیمتیک دارد. به علاوه ترشح بزاق را زیاد کرده و مقادیر زیاد آن سبب کندی ضربان قلب، رعشه، بی قراری غیر ارادی، اسپاسم و فلج احتمالی می گردد.

مصرف دراز مدت این گیاه به عنوان دارو نیز به دلیل تشکیل نیتروزامین ها، موجب ایجاد تومورهای بدخیم در حفره دهان می شود.

هنگامی که هسته های این گیاه جویده می شود. دهان و لبها قرمز شده، رنگ مدفوع نیز قرمز می گردد.

مصرف بیش از حد:

مقدار سمی این گیاه دارویی برای انسان ۸ تا ۱۰ گرم می باشد.

در صورت مصرف مقدار سمی از آتروپین به عنوان پادزهر استفاده می شود.

روش نگهداری:

این گیاه می بایست به صورت جداگانه، دور از نور و در ظروف کاملا سر بسته نگهداری گردد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید