معرفی گیاه فرفیون سروی – فواید و مضرات

0
89

معرفی کامل گیاه فرفیون سروی:

فرفیون سروی گیاهی است به ارتفاع ۱۵ تا ۳۰ سانتی متر، که دارای ساقه افراشته غیر منشعب و بدون کرک می باشد. برگ های این گیاه متناوب، بدون دمبرگ، خطی و کامل بوده و برگ های انشعابات غیر گل دار، بسیار باریک هستند.

رنگ گل ها سبز مایل به زرد است ولی معمولا پس از گل دهی قرمز رنگ می گردند. گل ها که به صورت گن های انتهایی قرار گرفته اند، در نگاه اول به صورت گل های واقعی به نظر می آیند ولی هر کدام از این ساختارهای گل مانند، در واقع یک گل آذین می باشد. میوه این گیاه پوشیده از زواید بسیار ریز می باشد.

اخطار

تمام بخش های گیاه دارای شیرابه سفید رنگ سمی هستند.

محل رویش گیاه فرفیون سروی:

این گیاه بومی اروپا و مناطق مدیترانه ای است. در برخی نواحی کشور ایران نیز به عنوان گیاه زینتی کشت می گردد.

فواید و مضرات فرفیون سروی

ترکیبات گیاه فرفیون سروی:

ترکیبات این گیاه شامل دی ترپن ها شامل اینژنان – دی و تری استرهایی مانند هیدروکسی، اینژنول، دود کانوآت، دکانوات و تری ترپن ها است.

اثرات و خواص درمانی گیاه فرفیون سروی:

استرهای دی ترپنی موجود در این گیاه شدیدا سمی بوده، محرک های قوی، مسهل هایی شدید و افزایش دهنده رشد تومورها هستند.

در آزمون های برون تن و بررسی های حیوانی مواردی از قبیل سمیت سلولی، تحریک غیر اختصاصی دستگاه ایمن ساز بدن، آثار ضد التهاب و شدید ملین بودن گیاه مزبور مشخص گردیده است.

در طب سنتی گیاه مزبور به صورت خوراکی جهت درمان یبوست، دندان درد و خیساننده آن به عنوان مدر مورد استفاده قرار می گیرد.

به صورت موضعی (پماد) نیز جهت درمان زگیل و میخچه مصرف می گردد.

همچنین از این گیاه برای درمان اختلالات مربوط به اندام های تنفسی، اسهال و بیماری های پوستی به کار برده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

استرهای اینژنان به شدت التهاب آور و کوکارسینوژنیک بوده، به دلیل کارسینوژنیک بودن گیاه، هر گونه استفاده دارویی از آن ممنوع است.

خطر اصلی این گیاه مربوط به شیره تازه آن است، ولی اثر استر اینژنان، حتی پس از خشک شدن نیز باقی می ماند که این امر بدان معنی است که گیاه مزبور واجد سمیت شدید می باشد.

در صورت استفاده از این گیاه روی پوست، شیره آن موجب قرمزی، خارش، سوزش و پس از مدتی ایجاد تاول روی پوست می شود. ریختن شیره این گیاه در چشم، منجر به التهاب پلک ها، ورم ملتحمه و آسیب قرنیه می گردد. در صورت مصرف خوراکی، شیره آن موجب سوزش دهان، استفراغ و در مقادیر بسیار زیاد گشاد شدگی مردمک، سرگیجه، گیجی، حرکات دردناک روده، اختلالاتی در ریتم قلب و نهایت غش میشود. در صورت تماس پوست با شیره، باید پوست را کاملا تمیز نمود و در صورت تماس آن با چشم، باید چشم را کاملا با آب شستشو داد.

روش مصرف:

از این گیاه فقط در تهیه محلول های هومئوپاتی استفاده می شود. مقدار مصرف روزانه نیم تا یک گرم از جوشانده یا خیسانده گیاه می باشد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید