معرفی گیاه مازریون – فواید و مضرات

0
166

معرفی کامل گیاه مازریون:

مازریون، درختچه ای خزان کننده به ارتفاع ۵۰ تا ۱۵۰ سانتی متر است که دارای شاخه های نی مانند، به رنگ خاکستری فام یا قهوه ای مایل به زرد و بسیار محکم می باشد. برگ های آن به شکل سرنیزه ای، دارای حاشیه کامل و دمبرگ کوتاه بوده، که قاعده آنها به سمت دمبرگ باریک می شود.

گل های این گیاه به رنگ صورتی تیره بوده، قبل از ظهور برگ ها، به صورت دستجات ۳ تایی نامنظم و بدون پایک ظاهر می شوند. سطح خارجی کاسه گل پوشیده از کرک های ابریشمی می باشد. میوه این گیاه به رنگ قرمز روشن، آبدار، تخم مرغی، به اندازه یک نخود و دارای یک هسته است.

پوست این گیاه قبل از فصل گل دهی جمع آوری شده و برای مصارف دارویی استفاده می شود.

پوست ریشه و تنه قبل از گل دهی جمع آوری و خشک گردیده، به صورتی پیچیده می شود که سطح داخلی آن رو به بیرون قرار گیرد. در موقع برداشت باید نهایت دقت صورت گیرد تا گیاه خرد نشود.

اخطار:

این گیاه دارای بوی معطر قوی بوده، گیاهی سمی است و مصرف خوراکی آن ممکن است منجر به مرگ گردد. گیاه مزبور جزو گونه های حفاظت شده است.

محل رویش گیاه مازریون:

این گیاه از اروپا تا سیبری به صورت خودرو یافت گردیده، در ایالات متحده، کانادا و سایر مناطق نیز کاشته می شود. در استان های مازندران و گیلان ایران نیز یافت می شود. فرآورده ها شامل پوست و پوست ریشه این گونه می باشند.

 ترکیبات گیاه مازریون:

ترکیبات این گیاه شامل دی ترپن ها که خود شامل استرهای دی ترپنی و مشتق دافنان از جمله مزرین و دافنه تو کسین، هیدروکسی کومارین ها شامل اومبلیفرون، دافنتين، دافتور تین (دیمر) و تریومبلين (تریمر) و هیدروکسی کومارین گلیکوزیدهایی از قبیل دافنین و دافنورین و فلاونوییدها است.

مازریون چیست

اثرات گیاه مازریون:

 این گیاه به عنوان محرک قوی پوست، توهم زا و قرمز کننده مصرف می شود.

بررسی های برون تن بیانگر آن است که گیاه مزبور احتمالا محرک دستگاه ایمن ساز می باشد. به علاوه در آزمایش های حیوانی اثرات ضد تومور، ضد انعقاد و مسقط جنین این گیاه نیز مشاهده شده است.

خواص درمانی گیاه مازریون:

مدت ها است که استفاده از این گیاه به دلیل سمیت آن توصیه نمی شود.

در گذشته ریشه گیاه مازریون برای تسکین سردرد، دندان درد، نقرس، سیاه سرفه، سیفیلیس، یبوست و ابتلاء به کرم به کار برده می شد. همچنین از اشکال موضعی آن جهت درمان درد مفاصل و نیز برای افزایش سرعت گردش خون در بیماری های روماتیسمی، بیماریهای پوستی و التهاب ملتحمه استفاده می گردید.

گیاه مزبور در کتب قدیمی تحت عنوان ضماد ذراریح یا «ضماد Drouotic » خوانده می شده است.

در طب سنتی طبع این گیاه گرم و خشک بوده، و در درمان جرب و پیسی مفید است.

این گیاه همچنین ضد کرم کدو می باشد و مضمضه جوشانده آن تسکین دهنده دندان درد است.

استعمال موضعی مخلوط آن با عسل در بهبود زخم های چرکین مؤثر می باشد.

استعمال موضعی آن در درمان بواسیر نیز نافع می باشد.

علاوه بر موارد مذکور، از مازریون جهت درمان بیماری های پوستی مانند Cradle cap ، شینگلز، اگزمای مرطوب، پوسته شدن (جرب مانند)، تاول های ترشح دار و نیز دردهای عصبی و استخوانی به کار برده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

تماس موضعی با دی ترپن های سمی محرک این گیاه، موجب قرمزی شبه باد سرخ پوست، تورم، ایجاد تاول و پوسته شدن بشره می شود. تماس مداوم با گیاه مزبور نیز سبب ایجاد نکروز می گردد. این گیاه در صورت تماس با چشم، موجب التهاب شدید ملتحمه می شود.

مصرف داخلی گیاه مزبور منجر به قرمزی و تورم غشاهای مخاطی دهان، احساس تشنگی، افزایش ترشح بزاق، دردهای معده ای، استفراغ و اسهال شدید می گردد. عوارض ناشی از بلع این گیاه شامل سردرد، سرگیجه، گیجی، تاکی کاردی، اسپاسم و گاه مرگ ناشی از کولا پس عروقی می باشد.

روش نگهداری:

در صورتی که این گیاه به مدت طولانی ذخیره شود، اثر آن از بین می رود. بنابراین نمی بایست آن را به مدت بیش از ۲ سال نگهداری نمود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید