معرفی گیاه زیبا ساز – گونه ای زوفای آبی

0
44

معرفی کامل گیاه زیبا ساز – گونه ای زوفای آبی:

زیبا ساز، گونه ای است از زوفای آبی که گیاهی چندساله به ارتفاع ۱۵ تا ۳۰ سانتی متر، که دارای ساقه ای افراشته و بدون کرک است که از یک ساقه زیر زمینی فلس دار خزنده منشعب می شود. بخش بالایی ساقه چهار گوش است. برگ ها متقابل، سرنیزه ای، صاف، به رنگ سبز روشن و دارای تعداد کمی دندانه هستند.

گل های این گیاه منفرد و دمگل دار بوده، که در محور زوج برگ های بالایی قرار داشته، رنگ آنها سفید مایل به قرمز روشن یا مایل به زرد می باشد.

گیاه مذکور دارای مزه تلخ بوده، و سمی است.

از بخش های هوایی و ریشه این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

بخش های هوایی این گیاه کمی قبل از گل دهی جمع آوری گردیده، بخش های بالایی ساقه چیده شده و به صورت لایه های نازک در سایه پهن شده، و در حرارت کمتر از ۴۵ درجه سانتی گراد خشک می کنند.

نام های دیگر: Gratiola.

محل رویش گیاه زیبا ساز:

این گیاه بومی جنوب اروپا می باشد.

ترکیبات گیاه زیبا ساز:

ترکیبات این گیاه شامل کوکوربیتاسین ها که خود شامل گراتیوژنین، هیدروکسی گراتیوژنین، کوکور بیتاسین های E ، گلیکوزیدهای گراتیوژنین، گلوکوزید – گراتیوزید (گراتیولین، گراتیوژنین دی گلوکوزید)، الاترینید، دز استیل الاترینید. ساپونین ها، لیگنان هاو فلاونوییدها است.

خواص گیاه زیبا ساز

خواص درمانی گیاه زیبا ساز:

اثرات کوکوربیتاسین های موجود در گیاه مزبور، به ویژه الاترینید سبب کاهش قدرت انقباض عضله قلب، کاهش تعداد ضربانات قلب و افزایش قابل توجه میزان جریان خون رگ های کرونر می گردد.

الاترینید دارای اثر ملین نیز می باشد.

گیاه مزبور همچنین نوعی مسهل قوی است، و سبب دفع انگل های روده و افزایش میزان ترشح ادرار می گردد.

در گذشته از این گیاه به عنوان مسهل و برای درمان بیماری های کبد استفاده می گردید. در طب سنتی نیز گیاه مزبور به عنوان مسهل و استفراغ آور و نیز درمان نقرس، اختلالات کبدی، یبوست و بیماری های مزمن پوستی به کار برده می شد.

همچنین از این گیاه برای درمان قولنج های معده ای و ناراحتی های کلیه و مثانه استفاده می شود.

این گیاه بسیار سمی بوده می بایست فقط زیر نظر پزشک مصرف شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف صحیح و اندازه گیاه مذکور مشاهده نشده است، هر چند گیاه مزبور بسیار سمی بوده، به دلیل داشتن کوکوربیتاسین های آزاد و گلیکوزیله (کوکوربیتاسین های گلیکوزیله در محیطهای آبی هیدرولیز شده به کوکوربیتاسین های آزاد تبدیل می گردند)، موجب تحریک غشاهای مخاطی می شود.

مصرف بیش از حد:

مصرف مقادیر سمی این گیاه موجب استفراغ، اسهال خونی، قولنج، سوزش کلیه، در ابتدا ادرار زیاد و سپس قطع ادرار می شود.

استفاده از مقادیر بسیار زیاد آن نیز منجر به بروز اسپاسم، فلج و کولاپس عروقی می گردد.

مرگ و میر ناشی از مصرف این گیاه به ندرت اتفاق می افتد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید