معرفی گیاه آلاله – خواص درمانی

8

معرفی کامل گیاه آلاله:

آلاله، گیاهی است علفی به ارتفاع ۳۰ تا ۸۰ سانتی متر، با ساقه ای افراشته و کم انشعاب. دمبرگ ها و دم گل ها فشرده به محور و کرک دار هستند. برگ های قاعده ای با دمبرگ بلند و پهنک پنجه ای با قطعات لوزی شکل ۲ تا ۳ قسمتی می باشند. برگ های ساقه ای مشابه با برگ های قاعده ای و دارای دمبرگی کوتاه تر هستند.

گل های این گیاه به رنگ زرد طلایی، به اندازه متوسط و دارای دمگل های مدور و بلند هستند. هر گل دارای ۵ کاسبرگ و ۵ گلبرگ بسته، تعداد زیادی پرچم و تخمدان است. گلبرگ ها به شکل تخم مرغی پهن، بسیار براق و دارای فلسی عریض روی سطح خود هستند. میوه شامل مجموعه ای سرسان کروی از فندقه هاست.

از بخش های هوایی این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

گیاه تازه تند و سمی است ولی پس از خشک شدن سمیت خود را از دست می دهد.

محل رویش گیاه آلاله:

این گیاه در شمال اروپا رویش دارد.

نام های دیگر این گیاه:  Acrid Crowfoot, Batchelor ' s Buttons , Blisterweed , Burrwort , Globe Amaranth

ترکیبات گیاه آلاله:

ترکیبات این گیاه شامل ساپونین ها، گلوکوزیدی به نام رانونکولین که ترکیب سازنده پروتوآنمونین است و در گیاه تازه برداشت شده وجود دارد. ترکیب اخیر سریعاً دی مریزه شده به آنمونین که فاقد اثر محرک غشاء مخاطی است، تبدیل می گردد. (گیاه در صورت خشک کردن قادر به ایجاد پروتوآنمونین نیست).

اثرات گیاه آلاله:

ترکیبات مؤثر این گیاه رانونکولین، پروتوانمونین و آنمونین می باشند. در صورت تماس پوست با گیاه مزبور، عصاره موجود در آن موجب قرمزی، تورم و تاول می شود. مصرف این گیاه به صورت خوراکی موجب سوزش دهان، استفراغ، معده درد و دردهای کبدی می گردد.

خواص درمانی گیاه آلاله:

از این گیاه برای درمان برونشیت، ناراحتی های مزمن پوستی، دردهای عصبی و روماتیسم استفاده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه خشک شده مشاهده نشده است، گواینکه تماس گسترده پوست با گیاه تازه برداشت و له شده به دلیل پروتوانمونین موجود در آن ممکن است منجر به ایجاد تاول و سوزش

شدید پوست و غشاء مخاطی گردد که به سختی درمان می شوند. در صورت استفاده خوراکی نیز وقوع عوارضی از قبیل تحریک شدید دستگاه ای که همراه با قولنج، اسهال و سوزش مجاری ادرار است، قابل پیش بینی می باشد.

درمان علامتی در صورت تماس موضعی شامل شستشوی محلول رقیق شده پتاسیم پرمنگنات و سپس استفاده از موسیلاژ است، در صورت مصرف خوراکی می بایست پس از تخلیه معده اقدام به تجویز زغال دارویی شود.

مصرف بیش از حد:

در آزمایش های حیوانی، به دنبال مصرف مقادیر زیاد گیاه واجد پروتوانمونین، مرگ ناشی از خفگی مشاهده شده است.

اینستاگرام:
از طریق لینک زیر ما را در اینستاگرام دنبال کنید:

مرجع گیاهان دارویی در اینستاگرام

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید