معرفی کشمش کولی – فواید و مضرات

0
872

معرفی کامل کشمش کولی:

کشمش کولی، گیاهی است یک ساله به ارتفاع ۳۰ تا ۱۰۰ سانتی متر، دارای ساقه محکم، ساده و پوشیده از کرک های افراشته می باشد. برگ ها دارای ۵ تا ۷ لوب با تقسیم پنجه ای، در هر دو سطح پوشیده از مخلوط کرک های بسیار کوتاه و نسبتا بلند می باشند. قطعات برگ کامل با ۳ لوبی با لوب های تخم مرغی – سرنیزه ای یا مستطیلی با لبه تیز هستند.

گل های این گیاه به رنگ آبی پر رنگ می باشد. پهنک قطعات کناری گلپوش، به تدریج به صورت یک ناخنک، باریک شده است.

میوه این گیاه، برگه هایی به پهنای ۸ تا ۱۱ میلی متر و طول حدود ۲ سانتی متر دارد که متورم و حاوی دانه های سیاه مایل به خاکستری، چین و چروک دار می باشد.

از دانه های رسیده و خشک شده این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

دانه های این گیاه سمی، دارای مزه تلخ و سوزان بوده و  فاقد بو هستند.

محل رویش کشمش کولی:

این گیاه در آسیای صغیر و اروپا یافت شده، در ایتالیا و فرانسه کاشته می شود.

خواص کشمش کولی

ترکیبات کشمش کولی:

ترکیبات این گیاه شامل آلکالوییدهای دی ترپنی از قبیل دلفینین (آلکالویید عمده) و نیز برخی آلکالوییدهای بی – دی ترپنی از قبیل استافیسین و استافیساگرویین است.

اثرات و خواص درمانی کشمش کولی:

این گیاه آریتموژن بوده، دارای اثری مشابه با آکونیتین است.

از این گیاه جهت درمان نورالژی استفاده می گردد.

در طب سنتی این گیاه به نام «میویزج» خوانده شده، طبع آن گرم و خشک است. و در درمان کچلی قارچی و دندان درد سودمند می باشد.

سوخته این گیاه خورنده و تیز است و به صورت مالیدنی در بهبود طاسی مزمن مؤثر می باشد.

همچنین این گیاه کشنده شپش است و مضمضه آن در درمان آفت های بدخیم مؤثر می باشد.

از دیگر موارد استفاده گیاه مذکور، درمان اضطراب، بیماری های مجاری ادرار، درمان عفونت های حاد و یا عود کننده غدد بلک سبوره های جلدی مستعد ابتلاء به التهاب، بدبویی تنفس، خستگی عصبی، ضعف اعصاب توأم با ضعف حافظه و نگرانی های بی مورد، اختلالات جنسی ناشی از ضعف اعصاب، سوزاک، مالیخولیا، هیستری، لكوره، انواع سردرد، ضعف عمومی و ضعف بنیه، ضعف مثانه، خنازیر و ریزش مو، روماتیسم، اسهال های عصبی، زخم معده، التهاب معده و بیماری های پلک به کار برده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

استفاده موضعی از عصاره های این گیاه سبب قرمزی، التهاب و اگزما شده، استفاده از آن به صورت خوراک موجب التهاب گلو، افزایش ترشح بزاق، خارش پوست و تحریک دفع مدفوع و ادرار می گردد.

مصرف دو قاشق چایخوری از دانه های این گیاه موجب تضعیف نبض، درد معده، دشواری تنفس و غش می شود.

روش نگهداری:

به دلیل سمی بودن این گیاه، می بایست با دقت و دور از دسترس کودکان نگهداری شود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید