معرفی کامل گیه آش انگور – خواص درمانی

15

معرفی کامل گیاه آش انگور:

آش انگور، گیاهی است به فرم های متفاوت، از درختچه هایی به ارتفاع ۳ متر تا گاهی درختانی با تنه قطور که ارتفاع آن تا ۸ متر می رسد. شاخه ها معمولاً به صورت مستقیم و پراکنده با انشعابات کم و بیش متقابل، براق، بدون کرک یا گاهی اوقات کرک دار و منتهی به یک خار دیده می شوند. برگ ها روی شاخه های مسن تر به صورت دسته ای و بر روی شاخه های جوانتر به صورت متقابل بوده، تخم مرغی یا بیضوی، هستند که به سمت رگبرگ میانی خم شده، می باشند. گل های آن کوچک، دوجنسی، به رنگ زرد – سبز بوده که درون گرزن های محوری قرار دارند. کاسه گل پیوسته، ۴ قسمتی و به پایین برگشته است. گلبرگ ها کوچک بوده و در لبه کاسه قرار دارند. پرچم ها کوتاه هستند. تخمدان ۴ کفه ای با خامه ای منقسم به ۴ بخش می باشد. میوه شفت شبیه تمشک جنگلی و به اندازه یک نخود است. دانه ها به طول ۵ میلی متر، سه گوش، با شکافی باریک بوده که در قاعده کمی از هم جدا شده و با حاشیه ای غضروفی احاطه گردیده اند. گل های این گیاه معطربوده و چوب درخت به رنگ قرمز نارنجی می باشد.

از برگ ها، ساقه و ریشه این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می کنند. سته های رسیده و خشک شده Rhamnus cathartica  در فصل پاییز برداشت و خشک می شود.

محل رویش گیاه آش انگور:

این گیاه در سراسر اروپا، غرب آسیا و شمال آفریقا و بخش هایی از ایران رویش دارد.

اشتباهات:

ممکن است با میوه سیاه توسه (Fragula alnus ) اشتباه گردد.

ترکیبات گیاه آش انگور:

ترکیبات این گیاه شامل مشتقات آنتراسن (۲ تا ۷ درصد) یعنی آنترانوییدهایی که بیشتر شامل گلوکوفرانگولین ، دی استیل گلوکوفرانگولين و فرانگوأين A می باشند. فلاونوییدها (۱ تا ۲ درصد) که شامل کاتارتیسین و گزانتورآمنین هستند. تانن هایی (۳ تا ۴ درصد) از قبیل پروآنتوسیانیدین های اولیگومری است.

خواص آش انگور

اثرات:

اثرات این گیاه به دلیل داشتن آنترانویید، ملین می باشد. آنترانوییدها واجد نوعی اثر کاهش میزان جذب آب توسط روده هستند که در نتیجه موجب روان تر شدن مدفوع و افزایش حجم محتویات روده می گردند.

خواص درمانی گیاه آش انگور:

از این گیاه به صورت خوراکی برای درمان یبوست و نیز جهت افزایش میزان حرکات روده در مواردی مانند زخم های مقعد و بواسیر استفاده می گردد. گیاه مزبور همچنین پس از جراحی مقعد – راست روده و از سوی دیگر در فرآورده های مرتبط با ناراحتی های دستگاه گوارش و نیز جهت روان کردن مدفوع به کار برده می شود.

در طب سنتی از این گیاه به عنوان مدر (جهت تصفیه خون) استفاده می شود. 

موارد منع مصرف:

در صورت وجود بیماری هایی مانند انسداد روده، بیماریهای حاد التهابی روده، آپاندیسیت و دردهای شکمی با منشأ نامشخص مصرف این گیاه ممنوع است.

مصرف گیاه مزبور در هنگام بارداری یا دوران شیردهی، فقط می بایست با نظارت پزشک انجام پذیرد. از سوی دیگر مصرف آن توسط کودکان زیر ۱۲ سال توصیه نمی شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

عوارض عمومی اثر مسهل این گیاه ممکن است منجر به بروز دردهای اسپاسمی گوارشی گردد که نوعی عارضه جانبی محسوب می شود. مصرف دراز مدت آن نیز موجب کاهش الکترولیت ها به ویژه یونهای پتاسیم شده، در نتیجه باعث ایجاد هایپر آلدوسترونیسم (افزایش ترشح آلدوسترون)، مهار حرکات روده و افزایش اثر گلیکوزیدهای قلبی می گردد که اثر مزبور در موارد نادر ممکن است منجر به آریتمی قلب شود.

دیگر عوارض ناشی از مصرف دراز مدت گیاه مزبور نفروپاتی و زوال تسریع یافته استخوان هستند.

روش مصرف:

این گیاه به شکل فرآورده های دارویی جامد و همچنین فرآورده های ترکیبی تجاری مورد استفاده جهت مصارف خوراکی، در دسترس می باشد.

جهت تهیه چای به ۲ گرم داروی خرد شده، مقداری آب جوش افزوده شده، پس از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه صاف می گردد یا اینکه گیاه به آب سرد افزوده شده، جوشانده گردیده و پس از ۲ تا ۳ دقیقه جوشیدن در حینی که هنوز گرم است صاف می شود (یک قاشق چایخوری برابر تقریبا ۳ / ۸ گرم گیاه است).

میزان مصرف روزانه یک فنجان صبح و غروب میل شود.

مقدار مصرف چای در یک دوز منفرد باید فقط به اندازه ای باشد که موجب نرم شدن مدفوع گردد. از سوی دیگر مصرف آن را می بایست به چند روز محدود نمود.

اینستاگرام:
از طریق لینک زیر ما را در اینستاگرام دنبال کنید:

مرجع گیاهان دارویی در اینستاگرام

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید