اثرات ضد تومور گیاه استبرق

0
676

معرفی کامل گیاه استبرق:

استبرق، گیاهی است چند ساله به شکل علفی افراشته که مزه تلخ و گس دارد. برگ های آن دارای دمبرگ کوتاه و پهنک مستطیلی – بیضوی تا تخم مرغی پهن می باشند. پوست تنه گیاه به صورت قطعات کوچک نامنظم، کمی چین خورده یا پیچیده است. بخش خارجی پوست به رنگ زرد مایل به خاکستری، نرم و اسفنجی و بخش داخلی آن به رنگ سفید مایل به زرد می باشد. قطعات پوست کوتاه هستند.

گل های گیاه استبرق معطر است. که درون دسته های چتری قرار دارند. گلبرگ ها افراشته و سفید رنگ بوده که نیمه بالایی آنها دارای لکه های ارغوانی می باشد. زائده های جام گل صاف یا کرک دار بوده و در رأس تقسیم شده می باشند.

میوه آن فولیکولی بوده و دارای دانه هایی می باشد که شامل یک دسته موی ابریشمی هستند.

از ریشه، پوست ریشه خشک شده و پوست همراه با لایه چوب پنبه ای خارجی گیاه استبرق برای مصارف دارویی استفاده می شود.

فواید استبرق برای سرطان

محل رویش گیاه استبرق:

محل رویش این گیاه، قسمت هایی از آسیا، هند، آفریقا، پاکستان و جزایر سوندا در جنوب شرق آسیا می باشد که به صورت خود رو یافت می شود. در استان های خوزستان، بوشهر، کرمان، هرمزگان و سیستان و بلوچستان ایران نیز رویش دارد.

ترکیبات گیاه استبرق:

ترکیبات این گیاه شامل استروئیدهای قلبی (کاردنولیدها) مانند کالوتروپین، کالاكتین و آسکاریدین می باشد.

خاصیت زیاد استبرق

خواص درمانی استبرق:

بر اساس آزمایش های صورت گرفته، مشخص شده است، کالوتروپین که یکی از کاردنولید گلیکوزیدهای موجود در این گیاه است، دارای اثر ضد تومور سلول های مبتلا به کارسینومای اپی درمویید رینوفارنکس انسان می باشد.

گیاه استبرق خلط آور و مدر است.

پوست پودر شده ریشه این گیاه جهت مداوای اسهال خونی استفاده می شود. که دارای اثری مشابه با اثرات ریشه ایپکا است.

در طب سنتی از پوست این گیاه جهت درمان صرع، هیستری، گرفتگی عضلات، سرطان، زگیل، جذام، فیل پایی (الفانتیازیس) ابتلاء به کرم، تب، نقرس و مار گزیدگی استفاده می گردد.

شیرابه سفید رنگ گیاه نیز برای مداوای جوش ها، زخم ها، تورم و روماتیسم به کار برده می شود.

استبرق جهت درمان دندان درد، سیفیلیس، بیماری های گوارشی و اسهال مصرف می شود.

از دود (بخور) حاصل از پوست گیاه مزبور برای درمان سرفه و آسم و نیز به عنوان معرق استفاده می گردد.

در طب سنتی این گیاه در مکتب مذکور به نام «عشر» خوانده می شود. طبع آن گرم و خشک می باشد.

استعمال موضعی آن در درمان سعفه (Favus) و کچلی مفید است.

مالیدن مخلوط آن با عسل در بهبود آفت کودکان مؤثر می باشد.

گیاه مذکور مسهل بوده به همین جهت سبب ضعف روده ها می گردد.

از این گیاه برای درمان چاقی استفاده می شود.

روش مصرف:

 از این گیاه به شکل خرد شده، پودر شده، به صورت بخور (دود) و نیز به صورت موضعی استفاده می شود.

مقدار مصرف:

در صورت استفاده از این گیاه به عنوان خلط آور و معرق ، ۲۰۰ تا ۶۰۰ میلی گرم و در صورت مصرف به عنوان استفراغ آور، ۲ تا ۴ گرم از آن به کار برده شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف صحیح گیاه مذکور مشاهده نشده است.

این گیاه بسیار سمی بوده، مصرف مقادیر زیاد آن موجب استفراغ، اسهال، برادی کاردی و تشنج می شود. استفاده از مقادیر بسیار زیاد آن نیز منجر به مرگ می گردد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید