معرفی و خواص درمانی گیاه آنمون

0
82

معرفی کامل گیاه آنمون:

این گیاه علفی چند ساله به ارتفاع ۶ تا ۳۰ سانتی متر بوده، ساقه های زیرزمینی مدور ، خزنده، افقی، و به رنگ زرد تا قهوه ای تیره دارد. ساقه های این گیاه  معمولا منفرد، افراشته و بدون کرک یا کمی کرک دار هستند. برگهای آن قاعده ای به صورت دمبرگ های بلند بوده و شانه ای با حاشية اره ای می باشد.

طوقه های ساقه ای شامل ۳ براکته برگ مانند هستند. براکته ها فاقد جوانه های محوری بوده، به صورت پنجه ای با قطعات اره ای هستند.

گل های گیاه آنمون به رنگ سفید و منفرد بوده، در انتهای ساقه های بلند قرار دارند. ساقه به رنگ سفید تا بنفش مایل به قرمز به قطر 1/5 تا 4 سانتی متر بوده، در زمان گلدهی افراشته می شوند. به جای گلبرگهای واقعی معمولا ۶ (گاهی از ۵ تا ۹) براكته مستطیلی – تخم مرغی، با حاشیه کامل و فاقد کرک وجود دارند.

گل ها دارای پرچم های متعدد و زرد رنگ هستند. برچه ها ۱۰ تا ۲۰ عدد، مستطیلی و دارای یک منقار خمیده کوتاه هستند. برچه ها به صورت کرک آلود هستند.

میوه مرکب، رو به پایین و کرک دار است. از قسمت های هوایی خشک شده این گیاه و قسمت های تازه جمع آوری شده قبل از دوران گل دهی برای مصارف دارویی استفاده می شود.

محل رویش آنمون:

این گیاه در تمام اروپا به جز منطقه مدیترانه ای  یافت می شود.

ترکیبات گیاه آنمون : ماده پیش ساز پروتو آنمونین (به میزان ۳۰۰ میکروگرم در هر گرم گیاه تازه) که در گیاهان تازه برداشت می شود که به احتمال زیاد  گلیکوزیدهای رانونکولین می باشند.

گلیکوزیدهای رانونکولین در هنگام خرد کردن گیاه یا خشک کردن آن، در اثر تغییرات آنزیمی به ترکیب گزنده و فرار پروتو آنمونین تبدیل می گردند که خود به سرعت ديمريزه شده و به آنمونین تبدیل می شود. گیاه در حال خشک کردن قادر به ساخت پروتوآنمونین نمی باشد.

آنمون چیست

خواص درمانی آنمون:

از این گیاه برای درمان دردهای معدی، قاعدگی عقب افتاده، نقرس، سیاه سرفه و آسم استفاده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناکی ناشی از مصرف صحیح این گیاه شناسایی نشده است اما تماس طولانی پوست با گیاه له شده و تازه برداشت شده ، منجر به ایجاد تاول و سوزش می شود.

التيام عوارض مزبور نیز به دلیل اثر پروتو آنمونین که موجب سوزش شدید پوست و غشاء مخاطی می گردد، به کندی صورت می گیرد.

 در صورت استفاده داخلی از گیاه مزبور، سوزش شدید همراه با اسهال و قولنج در ناحیه معدی – روده ای و نیز تحریک مجاری ادرار ایجاد می گردد. درمان علامتی عوارض حاصل از تماس خارجی با این گیاه شامل شستشوی موضع با محلول رقیق پتاسیم پرمنگنات و سپس پوشانیدن ناحیه مزبور با لعاب های پانسمان کننده است.

مصرف بیش از حد:

در صورت تماس داخلی می بایست پس از شستشوی معده، زغال فعال تجویز شود. در آزمایش های انجام گرفته روی حیوانات نشان داده شده است که با مصرف مقادیر زیاد گیاهان تولید کننده پروتوآنمونین، خفگی و به دنبال آن مرگ رخ میدهد.

حتی گفته می شود که مصرف ۳۰ شاخه گیاه تازه برداشت شده ، منجر به مرگ انسان می گردد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید