فواید و مضرات گیاه سگ زبان

0
190

معرفی کامل گیاه سگ زبان:

سگ زبان، گیاهی است دو ساله، که دارای ریشه اصلی به طول ۱۰ تا ۳۰، قرمز فام و دارای چندین فیبرهای معدود می باشد. شاخه های آن به رنگ سبز – خاکستری و دارای بوی شبیه به موش هستند. ساقه ها معمولا سخت، افراشته، گوشه دار، مودار و بسیار پربرگ می باشد. برگ های پایینی طوقه ای بوده، که یک غلاف چرمی محکم در قاعده ساقه تشکیل می دهند. برگ های بالایی بدون دمبرگ و ساقه آغوش هستند.

گل های این گیاه روی دمگل های کوتاه و خمیده ای قرار دارند که پس از گل دهی تا یک سانتی متر رشد می کنند. جام گل استکانی و بزرگتر از کاسه گل بوده، که در ابتدا بنفش تیره است، بعد به رنگ قهوه ای پررنگ تبدیل می شود. جام گل گاهی اوقات سفید نیز می باشد.

از بخش های هوایی و ریشه این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

ریشه این گیاه در بهار سال دوم جمع آوری و خشک می شود.

محل رویش گیاه سگ زبان:

اگر چه این گیاه در شمار گیاهان ویژه کشورهای آلمان و سوییس است، ولی امروزه در مناطقی از ایالات متحده که آلمانی ها و سوییسی ها اسکان داشته اند، یافت می گردد. در استان های مازندران، گیلان و آذربایجان ایران رویش دارد.

ترکیبات گیاه سگ زبان:

ترکیبات این گیاه شامل آلکالوییدهای پیرولیزیدینی

که عمدتا شامل هلیوسوپین، اکیناتین و نیز آنگلويل هلیوتری دین و استیل هلیوسوپین می باشند.

ترکیبات ریشه شامل آلکالوییدهای پیرولیزیدینی که احتمالا مهمترین آنها همان آلکالوییدهای اصلی موجود در اندام های هوایی گیاه از قبیل هلیوسوپین و اکیناتین می باشند. تاتن ها می باشد.

اثرات گیاه سگ زبان:

ریشه این گیاه اثر ضد اسهال و التیام بخش داشته، اما در عین حال، سمی و سرطان زا می باشد. براساس مندرجات گزارش ها، سینو گلوسین موجود در ریشه این گیاه بر روی پایانه های اعصاب محیطی اثر فلج کننده دارد.

ترکیبات کونسولیسین و کونسولیدی نیز روی دستگاه عصبی مرکزی ( CNS )، اثری فلج کننده دارند که این اثر سه برابر قوی تر از اثر سینوگلوسین می باشد.

سمیت این گیاه حين نگهداری، تدریج از بین می رود.

مضرات گیاه سگ زبان

خواص درمانی گیاه سگ زبان:

این گیاه به عنوان ضد اسهال منسوخ شده است ولی به صورت موضعی به عنوان خلط آور به کار می رود.

از ریشه گیاه مزبور به صورت خارجی برای درمان زخم به کار برده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

اخطار: فرآورده های دارویی این گیاه را که در طب سنتی مورد استفاده قرار می گیرند نباید مصرف نمود.

گیاه مزبور به دلیل آن که حاوی مقدار زیادی آلکالوییدهای پیرولیزیدینی همراه با مشتقات غیر اشباع نسین می باشد، دارای سمیت کبدی بوده، موجب سرطان کبد می شود. گیاه مزبور در هیچ شرایطی نباید به صورت داخلی مصرف گردد.

روش نگهداری:

این گیاه را می بایست دور از نور و در محیط خشک، روی کلرید کلسیم فاقد آب، در ظروف گچی یا ظروف شیشه ای سربسته بدون هوا، به همراه چند قطره کلروفرم یا کربن تتراکلرید که نقش حشره کش را دارند، نگهداری کرد. گیاه ذخیره شده را هر سال می بایست عوض نمود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید