درمان سرماخوردگی با گیاه آقطی سیاه

29

معرفی کامل گیاه آقطی سیاه:

آقطی سیاه، گیاهی است درختی یا درختچه ای به ارتفاع حدود ۷ متر، با ریشه متورم، که شاخه های گسترده و تنه قهوه ای روشن تا خاکستری است. برگ ها شانه ای مرکب با ۳ تا ۷ برگچه، در سطح تحتانی سیزایی، و مات هستند. برگچه ها به شکل تخم مرغی یا نوک باریک کشیده با حاشیه اره ای متراکم می باشند. گل ها قوي، معطر و سفید مایل به زرد است که درون گرزن های افراشته و پرگل انتهایی، تخت و بزرگ با ۵ شاخه اصلی قرار دارند. هرگل دارای کاسه ای کوچک با ۵ دندانه، جام چرخه ای و عمیق با ۵ گلبرگ، ۵ پرچم و یک تخمدان تحتانی می باشد. میوه شفت سته مانند به رنگ سیاه -بنفش، با شیره قرمز خونی، حاوی دانه های قهوه ای، تخم مرغی و در سطح بیرونی گنبدی است.

گل های این گیاه دارای عطر قوی و تا حدودی دلپذیر می باشد.

از پوست بدون چوب پنبه جدا شده از شاخه ها در فصل بهار، گل های خشک شده با جریان هوا، برگ های تازه و خشک شده، میوه های رسیده تازه و خشک شده، مخلوط متشکل از مقادیر مساوی ریشه خشک شده و برگ های تازه و گل آذین این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

محل رویش گیاه آقطی سیاه:

این گیاه مزبور بومی تقریبأ کلیه نواحی اروپا می باشد. در ایران در مناطقی از کرمانشاه  (کنگاور) یافت می شود.

نام های دیگر: Black Elder, Black – Berried Alder , Boor Tree , Elder , Bountry , Ellanwood , Ellhon

ترکیبات گیاه آقطی سیاه:

ترکیبات این گیاه شامل فلاونوییدها (حدود ۳ درصد) که عمدتاً شامل روتین، ایزوکوئرسیترین، کوئرسیترین، هایپر وزید، آستراگالین، نیکوتوفلورین، روغن فرار که بیشتر متشکل از اسیدهای چرب آزاد از قبیل پالمیتیک اسید (۳۸ درصد) می باشد، مشتقات کافئیک اسید (۳ درصد) شامل کلروژنیک اسید است.

خواص گیاه آقطی سیاه

اثرات گیاه آقطی سیاه:

از گل ها و سته های گیاه مذکور برای کوتاه کردن مدت و شدت آنفلونزا و سرماخوردگی، درمان اگزما و سایر بیماری های پوستی و نیز برای کاهش درد و التهاب استفاده می گردد. بررسی های حیوانی نشان دهنده آن است که اثر درمانی این گیاه در درمان سرماخوردگی ها ناشی از تأثیر اثبات شده آن در افزایش ترشحات برونش می باشد. از سوی دیگر یافته های به دست آمده از کارآزمایی هایی بالینی و نیز بررسی های برون تن حاکی از آن است که مصرف دم کرده تهیه شده از گل های گیاه مزبور موجب افزایش تعریق و کاهش تب می گردد. با وجود آنکه اثر معرق ادعا شده برای این گیاه تاکنون به صورت آزمایشگاهی اثبات نشده است، ولی به دلیل وجود داده های تجربی مستند می توان گفت که گیاه واجد چنین اثری می باشد.

گل های این گیاه دارای ترکیبات قابل انحلال در آب بوده، در کارآزمایی های برون تن مستقیما موجب تحریک متابولیسم گلوکز ماهیچه ای و افزایش ترشح انسولین از سلول های کلونال لوزالمعده می شوند.

گیاه مزبور همچنین موجب کاهش التهاب ناشی از تب یونجه و سینوزیت می گردد. دم کرده سرد تهیه شده از گل های گیاه نیز ممکن است موجب افزایش تعریق شود. گیاه مزبور را می توان به صورت خوراکی و موضعی برای درمان روماتیسم و اگزما و به صورت موضعی جهت مداوای التهاب مقاوم پوست استفاده نمود.

 بررسی های اخیر حاکی از اثرات مفید گیاه در کاهش درد و التهاب است.

اثر روی دیابت:

 نتایج به دست آمده از یک بررسی که روی عضله شکمی حساس به انسولین جدا شده از موش صورت گرفت بیانگر آن است که عصاره آبی این گیاه موجب افزایش باز جذب گلوکز، اکسیداسیون گلوکز و گلیکوژنزیس  در عضله مزبور می شود. به دلیل تشدید نشدن اثرات مزبور هنگام ترکیب شدن این گیاه و انسولین تصور می شود عصاره گیاه از طریق مسیرهای انسولین اثر می کند.

پوکی استخوان:

 یافته های به دست آمده از بررسی های برون تن و درون تن بیانگر آن است که مصرف گیاه مزبور موجب جلوگیری از باز جذب استخوان می شود.

عفونت های ویروسی:

مصرف عصاره این گیاه موجب کاهش مدت زمان و نیز علائم ناشی از آنفلونزا می شود. بررسی های برون تن حاکی از آن هستند که سامبو کول D (نوعی مخلوط تهیه شده از عصاره این گیاه، عصارة Rubus ichaels و اسید سیتریک) موجب کاهش هماگلوتیناسیون و مهار رونوشت ویروسهای آنفلونزای انسانی می گردد.

عکس درخت آقطی سیاه

خواص درمانی گیاه آقطی سیاه:

این گیاه برای درمان سرماخوردگی و تب به کار برده می شود. گیاه مزبور نوعی معرق بوده، از این روز استفاده از آن جهت درمان سرماخوردگی های همراه با تب مفید می باشد.

در طب سنتی از گل های این گیاه جهت مصارف خوراکی به عنوان نوعی چای معرق و برای درمان سرماخوردگی و سایر بیماری های تب دار استفاده می گردد. گیاه مزبور همچنین به صورت دم کرده، دهان شویه محلول غرغره و نیز برای درمان بیماری های تنفسی از قبیل سرفه، سرماخوردگی سر، لارنژیت، آنفلونزا و کوتاهی مدت زمان دم به کار برده می شود.

 این گیاه گاه توسط مادران شیرده برای افزایش شیر استفاده می گردد. از سوی دیگر گیاه مزبور به صورت موضعی جهت تهیه ضمادهای گیاهی مورد استفاده جهت درمان التهاب و ورم به کار برده میشود.

این گیاه در طب سنتی  به نام «خمان کبیر» یا «آقطی» خوانده می شود. طبع آن سرد در درجه دوم و خشک در درجه اول است. گیاه مذکور تحلیل برنده اخلاط بوده، در تسریع بهبود شکستگی ها و در رفتگی ها مؤثر است. و همچنین در درمان استسقا سودمند می باشد.

همچنین از این گیاه برای درمان التهاب دستگاه تنفسی نیز استفاده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

می بایست فقط از سته های ارغوانی کاملا رسیده استفاده شود، چراکه سته های قرمز رنگ ممکن است موجب بروز مسمومیت های خفیف شوند.

برگ، شاخه، پوست ساقه، ریشه و سته های نارس (قرمز) این گیاه واجد گلیکوزید سیانوژنیک و سامبونیگرین بوده، از این رو مصرف آنها ممکن است منجر به سرگیجه، سردرد، تشنج، مشکلات گوارشی، تهوع، استفراغ، اسهال و تاکیکاردی گردد.

الکتین های موجود در پوست ساقه نیز ممکن است موجب تحریک هیپرپلازی روده کوچک شوند. از سوی دیگر داده های موجود بیانگر آن است که این گیاه احتمالا دارای خطرات بالقوه ای برای افراد مبتلا به دیابت بوده، از این رو مصرف آن توسط بیماران مزبور می بایست با احتیاط صورت گیرد.

روش مصرف:

از گیاه کامل برای تهیه دم کرده و سایر فرآورده های جالينوسی استفاده می شود.

برای تهیه دم کرده، ۲ قاشق چایخوری (۳ تا ۴ گرم) گل های گیاه را در ۱۵۰ میلی لیتر آب جوشانده شده و پس از ۵ دقیقه صاف کنید. مقدار متوسط مصرف روزانه این گیاه ۱۰ تا ۱۵ گرم است. دم کرده (چای) گیاه را می بایست به صورت تازه تهیه کرد و یک تا ۲ فنجان از آن را چند بار در روز به ویژه عصر و غروب میل نمود.

روش نگهداری:

 این گیاه را می بایست دور از نور و رطوبت نگهداری کرد.

 

اینستاگرام:
از طریق لینک زیر ما را در اینستاگرام دنبال کنید:

مرجع گیاهان دارویی در اینستاگرام

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید