خواص گیاه کنگر فرنگی – آرتیشو

0
582

معرفی کامل گیاه کنگر فرنگی:

کنگر فرنگی، گیاهی است چند ساله، که دارای ساقه های زیر زمینی کوتاه و ساقه افراشته می باشد. ساقه های آن قوی و بدون کرک و پوشیده از برگ های متراکم، سرنیزه ای است. سطح فوقانی برگ ها سبز روشن و سطح تحتانی نمدی خاکستری رنگ است.

گل های این گیاه دارای جام آبی، سوسنی یا سفید هستند. میوه آن کرک دار می باشد. میوه براق و دارای لکه های قهوه ای رنگ است.

از برگ های قاعده ای با گیاه کامل خشک شده، بخش های هوایی تازه یا خشک شده این گیاه برای مصارف دارویی استفاده می شود.

محل رویش گیاه کنگر فرنگی:

این گیاه در نواحی مدیترانه، جزایر قناری و آمریکای جنوبی یافت می شود و در سایر مناطق نیز کاشته می شود. این گیاه همچنین در برخی نقاط ایران به صورت کاشته شده وجود دارد.

آرتیشو در نهایت دقت کاشته و خشک می شود. ریشه آرتیشو، ریشه خشک شده این گونه بوده و برگ آرتیشو، شامل برگهای قاعده ای تازه یا خشک شده این گیاه می باشد.

ترکیبات گیاه کنگر فرنگی:

ترکیبات موجود در برگ:

شامل مشتقات کافئیک اسید شامل کلروژنیک اسید، نئو کلروژنیک اسید، کریپتو کلروژنیک اسید و سینارین. فلاونوییدها به ویژه روتین، سسکویی ترپن لاکتون ها شامل سینارو پیکرین، دهیدروسینارو پیکرین، گروس شیمین و سیناراتریول است.

ترکیبات موجود در ریشه:

شامل مشتقات کافئیک اسید از قبیل کلروژنیک اسید.

خواص گیاه کنگر فرنگی

خواص درمانی گیاه کنگر فرنگی:

مهمترین ترکیبات فعال موجود در گیاه، سسکویی ترپن لاکتون ها (ترکیبات تلخ)، هیدروکسی سینامیک اسید و فلاونوییدها هستند. گیاه مزبور صفرا آور، ضد سمیت کبدی  و کاهنده چربی خون می باشد.

از این گیاه برای درمان سوء هاضمه و همچنین به عنوان عامل پیشگیری کننده از تشکیل مجدد سنگ صفرا استفاده می گردد.

 در طب سنتی نیز گیاه مزبور برای درمان مشکلات گوارشی و به عنوان مقوی در دوران نقاهت به کار برده می شود.

روش مصرف:

برگ های این گیاه به صورت خشک شده، خرد شده، عصاره و همچنین سایر فرآورده های جالينوسی جهت مصارف خوراکی مصرف می شوند.

مقدار متوسط مصرف برگ های این گیاه ۶ گرم در روز است. دوز منفرد عصارۀ خشک نیز ۵۰۰ میلی گرم می باشد.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف صحیح و اندازه گیاه مزبور مشاهده نشده است، ولی این گیاه در صورت تماس با پوست دست، دارای پتانسیل متوسطی جهت ایجاد حساسیت می باشد. واکنش های حساسیتی به ویژه هنگامی که به دلیل نوع شغل، تماس مکرر با گیاه مزبور وجود داشته باشد، رخ می دهد.

به دلیل اثر محرک این گیاه روی مجاری صفراوی، در صورت انسداد مجاری صفرا نباید از آن استفاده نمود. در صورتی که بیمار مبتلا به سنگ صفرا باشد، مصرف گیاه ممکن است منجر به بروز قولنج گردد.

روش نگهداری:

نگهداری این گیاه را می بایست دور از نور و حشرات در ظروف سربسته نگهداری کرد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید