خواص درمانی گیاه مینای چمنی

0
155

معرفی کامل گیاه مینای چمنی:

مینای چمنی، گیاه است علفی چند ساله، به ارتفاع ۱۰ تا ۱۵ سانتی متر، که دارای برگه های طوقه ای که در قسمت پایینی ساقه گیاه به صورت متناوب می باشد.

ریشه های این گیاه به صورت استوانه ای و کوتاه هستند. برگ های طوقه ای به حالت مدور تا قاشقی یا قلبی – مدور با یک رگه میانی و حاشیه دندانه دار و گاهی اوقات کامل می باشند. هر دو سطح برگ دارای کرک های افراشته هستند.

ساقه ها گیاه مینای چمنی دارای گوشه های تیز هستند. اندازه گل های آن کوچک تا متوسط می باشد. برگه های گریبانی نیم کره ای تا زنگوله ای و کم و بیش دو ردیفه هستند.

برجستگی سر گل ها در زمان میوه دهی مخروطی و بدون کرک است. گل های زبانه ای در یک تا دو ردیف قرار دارند و رنگ آنها سفید، صورتی، ارغوانی یا آبی می باشد. که از گریبان بلندتر می باشند. گل های لوله ای، دو جنسی و دارای پنج دندانه هستند. فندقه ها به شکل تخم مرغی، خیلی فشرده و فاقد برجستگی طولی می باشند. کیسه های گل منفرد بوده که در انتهای ساقه ها قرار دارند. از گیاه کامل گل دار مینای چمنی برای مصارف دارویی استفاده می شود. بدین صورت که کپه های گل و ساقه های کوتاه گیاه جمع آوری و در سایه یا زیر نور خورشید خشک می شوند.

درمان بیماری های کبدی با مینای چمنی

محل رویش گیاه مینای چمنی:

این گیاه بیشتر از پرتقال تا نواحی مسکو و آسیای صغیر پراکنش دارد، همچنین از انگلستان تا ایرلند و جنوب اسکاندیناوی و نیز مناطق مدیترانه یافت می شود.

در ایران استان های گلستان، مازندران، کرمانشاه، چهارمحال و بختیاری، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد نیز این گیاه یافت می شود.

فواید مینای چمنی

ترکیبات مینای چمنی:

ترکیبات گیاه مذکور شامل ساپونین های تری ترپنی از قبیل پلی گالیک اسید و بیس دموزیدهای بایوژنینیک اسید. پولی این ها مانند ترانس – لاكنوفيلوم استر. فلاونوییدهایی مانند کاسموزين می باشد.

خواص درمانی مینای چمنی:

مینای چمنی خاصیت قابض کننده، کاهش دهنده ترشح مخاط، ضد التهاب و کاهش دهنده تب می باشد. که این اثرات ناشی از ساپونین های تری ترپنی موجود در گیاه هستند.

امروزه از این گیاه به عنوان خلط آور و نیز برای درمان زخم ها، بیماری های پوست، سرفه و برونشیت، بیماریهای کبد و کلیه، التهابات و نیز تسکین اسهال و نزله گوارشی به کار برده می شود.

همچنین از مینای چمنی برای درمان خونریزی، کوفتگی ها، دردهای ماهیچه ای (ناشی از صدماتکبود شدگی های پوست و روماتیسم استفاده می شود.

روش مصرف:

از این گیاه به شکل موضعی و به صورت عصاره، چای و ضمادهای تهیه شده از برگهای له شده، جهت درمان بیماریهای پوست استفاده می گردد.

جوشانده آن نیز برای تهیه ضمادهای بهبود دهنده زخم به کار برده می شود.

برای تهیه دم کرده یا عصاره سرد می بایست ۲ فنجان آب را به ۲ قاشق چای خوری از پودر این گیاه افزود. و پس از ۲۰ دقیقه آن را مصرف نمود.

جوشانده گیاه مزبور نیز با استفاده از برگهای سبز آن تهیه می شود.

مقدار مصرف:

مقدار مصرف روزانه دم کرده این گیاه، ۲ تا ۴ فنجان در روز می باشد.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای صحیح گیاه مزبور مشاهده نشده است.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید