خواص فوق العاده گیاه دارچین

0
243

معرفی کامل گیاه دارچین:

دارچین، درختی است پر شاخ و برگ و همیشه سبز، به ارتفاع ۶ تا ۱۲ متر، که دارای پوستی به رنگ قهوه ای روشن می باشد.

پوست این درخت به صورت ورقه های حلقوی نازک چندین بار پیچ خورده است. شاخه های آن به شکل استوانه ای و دارای پوست قهوه ای مایل به خاکستری می باشد.

برگ ها محکم، متقابل، به صورت افقی یا کمی به پایین خم شده هستند. برگ ها ابتدا قرمز رنگ بوده و سپس به رنگ سبز تبدیل می شوند. برگ ها تخم مرغی شکل و مدور هستند که در برخی موارد تخم مرغی شکل و سرنیزه ای می باشد. همچنین برگ ها دارای حاشیه کامل بوده و بویی همانند میخک دارند.

گل های این درخت به رنگ سبز مایل به سفید است. ریز بوده و دارای بوی ناپسند می باشد.

میوه این گیاه، تخم مرغی کشیده و دارای خارهای کوتاه می باشد. که تا نیمه توسط پیش کاسه ها محصور شده است.

روغن فرار حاصل از پوست، پوست شاخه های جوان و روغن فرار حاصل از برگ را برای مصارف دارویی استفاده می کنند.

دارچین، پوست نازک و فاقد چوب پنبه یا پوسته خارجی است که در سایه خشک می شود.

محل رویش گیاه دارچین:

این گیاه بومی سریلانکا و جنوب غرب هند است.

برگ دارچین

ترکیبات گیاه دارچین:

ترکیبات این گیاه شامل روغن فرار که خود شامل سینام آلدئید، و ایترین اوژنول، سینامیل استات، سینامیل الکل، ارتو – متوکسی سینام آلدیید، سینامیک اسید است. دی ترپن ها شامل سینزیلانول و سینزیلانین. پروآنتوسیانیدین های اولیگومری و موسیلاژها می باشد.

اثرات گیاه دارچین:

سینام آلدئید موجود در روغن فرار حاصل از تقطیر پوست این گیاه ضد باکتری، متوقف کننده رشد قارچ و بهبود دهنده حرکات روده می باشد.

در آزمایش های انجام شده، دارچین باعث بوجود آمدن اثرات خفیف استروژنی روی دستگاه تناسلی می شود.

گیاه مذکور همچنین موجب افزایش خفیف ترشحات معده ای شده و حشره کش نیز می باشد. اثر اخیر مربوط به دی ترپن های سینزیلانول و سینزیلانین موجود در گیاه است.

خواص درمانی گیاه دارچین:

در طب سنتی از این گیاه برای درمان اسهال کودکان، سرماخوردگی ها، آنفلونزا، همچنین دفع کرم و به صورت خارجی نیز جهت شستشوی زخم ها استفاده می شود.

در طب هندی از این گیاه برای درمان دندان درد، تهوع، استفراغ و نیز رفع بوی بد دهان استفاده می شود.

طبع این گیاه، گرم و خشک  است. لطيف کننده، گشاینده و درمان کننده انواع عفونت ها و چرک های ناشی از خلط های فاسد می باشد.

خواص دارچین

در درمان کچلی های قارچی، زخم های چرکین، زکام و تاری دید از دارچین استفاده می شود.

دارچین پاک کننده سینه بوده و در درمان سرفه نافع می باشد.

همچنین این گیاه گشاینده گرفتگی های کبد و تقویت کننده اندام مذکور، خشکاننده رطوبت های معده، سودمند در درمان استسقا و نیز نافع در تسکین التهابات و دردهای کلیه  می باشد.

دارچین تسکین دهنده دردها و التهابات رحم بوده و قاعده آور می باشد.

روش مصرف:

جهت مصارف خوراکی از این گیاه به صورت خرد شده برای تهیه دم کرده ها استفاده می گردد.

اسانس و سایر فرآورده های جالينوسی حاصل از آن نیز به کار برده می شوند.

روغن های حمام، قطره ها و همچنین فرآورده های مرکب حاوی گیاه مزبور برای مصارف موضعی در دسترس می باشند.

برای تهیه چای می بایست بر روی 0/5 تا ۱ گرم از پوست دارچین آب جوش ریخته، پس از گذشت ۱۰ دقیقه آن را صاف نمود.

جهت تهیه تنتور، ۲۰ قسمت پوست دارچین را در ۱۰۰ قسمت اتانول ۷۰ درصد ( V/ V) می خیسانند.

مقدار مصرف:

روزانه ۲ تا ۴ گرم دارو اسانس گیاه مورد استفاده قرار می گیرد.

دم کرده:

یک فنجان از دم کرده این گیاه، ۲ تا ۳ بار در روز، همراه با غذا نوشیده گردد.

عصاره مایع:

0/5 تا ۱ میلی لیتر عصاره این گیاه، ۳ بار در روز مصرف شود.

تنتور:

۲ تا ۴ میلی لیتر تنتور این گیاه، ۳ بار در روز استفاده شود. استاندارد دوز منفرد گیاه مزبور ۰/۵ تا ۱ گرم است.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف صحیح و اندازه گیاه دارچین مشاهده نشده است. با این وجود گیاه به دلیل داشتن سینام آلدئید دارای پتانسیل متوسطی جهت ایجاد حساسیت می باشد.

استفاده از این گیاه در هنگام بارداری ممنوع است.

روش نگهداری:

این گیاه را می بایست در ظروف غیر سنتزی دور از نور و رطوبت نگهداری کرد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید