خواص ضد تومور خزه ایسلندی

0
135

معرفی کامل خزه ایسلندی:

خزه ایسلندی، نوعی گل سنگ و فاقد گل و میوه می باشد. این گل سنگ روی زمین رویش دارد که دارای ریسه هایی به ارتفاع ۲ تا ۶ سانتی متر، پیچ و تاب دار، محکم، دارای انشعابات دو شاخه ای و افراشته می باشد. سطح فوقانی ریسه، قهوه ای – سبز زیتونی یا قهوه ای، و سطح تحتانی آن سفید تا قهوه ای روشن بوده که حاشیه آن پوشیده از برجستگی هایی می باشد.

این گیاه مزه تلخ داشته و هنگامی که مرطوب است، بویی شبیه جلبک دریایی دارد.

خزه ایسلندی، شامل ریسه های خشک شده این گونه و فرآورده های آن است که از طبیعت جمع آوری، سپس با جریان هوا خشک شده، مرطوب می گردد و پس از آن بریده شده، دوباره خشک می گردد. و از آن برای مصارف دارویی استفاده می کنند.

محل رویش خزه ایسلندی:

گیاه مزبور در مناطق شمالی، کوهستانی و سردسیر نیم کره شمالی و نیز بعضی مناطق نیم کره جنوبی رویش دارد.

ترکیبات خزه ایسلندی:

ترکیبات شامل موسیلاژها، گلوکانها (۵۰ درصد): ليکنان، ایزوليکنان اسیدهای گلسنگی آروماتیک (۲ تا ۳ درصد)، از قبیل فومار پروتوستراریک اسید، پروتوستراریک اسید و ستراریک اسید و اسیدهای گل سنگی آلیفاتیک به ویژه پروتولیک استریک اسید می باشد.

خزه ایرلندی

خواص درمانی خزه ایسلندی:

اسیدهای آلی تلخ اثر شبه آنتی بیوتیک داشته، نرم کننده و ضد میکروب ملایم می باشند.

اثرات نرم کننده گیاه، مربوط به پلی ساکاریدهای موجود در آن است. علاوه بر آن نشان داده شده است که رسوب حاصل از ته نشین کردن عصاره آبی این گیاه به وسیله الكل، حاوی ليکنان و ایزوليکنان و دارای اثر ضد تومور می باشد.

این گیاه برای درمان سرفه، برونشیت، مشکلات گوارشی، التهاب دهان و گلو و کم اشتهایی مورد استفاده قرار می گیرد.

از این گیاه همچنین برای درمان سوزش دهان و غشاهای مخاطی گلو، کم اشتهایی و بیماری های معده ای و روده ای (به دلیل داشتن اسیدهای آلی تلخ) استفاده می گردد.

در طب سنتی گیاه مزبور جهت درمان بیماری های شش، دردهای کلیه و مثانه، ناراحتیهای معده ای، تهوع و استفراغ (به ویژه استفراغ های ناشی از بارداری و میگرن)، سیاه سرفه، برونشیت و اسهال و نیز به صورت خارجی برای مداوای زخم های دیر جوش به کار برده می شود.

روش مصرف:

جهت مصارف خوراکی، از ریسه های خرد شده گیاه برای تهیه دم کرده ها و سایر فرمولاسیون های جالينوسی استفاده می گردد. با این وجود ریسه های خرد شده، ترجیحا برای تهیه خیسانده های سرد و سایر فرآورده های تلخ خوراکی به کار برده می شود.

برای تهیه دم کرده می بایست آب جوش را به 1/5 تا 2/5 گرم از داروی خرد شده افزود و پس از ۱۰ دقیقه آن را صاف کرد. (یک قاشق چایخوری برابر با 1/3 گرم از این گیاه است. می توان دم کرده را شیرین نمود.

مقدار متوسط مصرف روزانه این گیاه ۴ تا ۶ گرم بوده، هر بار 1/5 گرم از آن را در یک فنجان آب ریخته شده و میل شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف صحیح و اندازه گیاه مذکور مشاهده نشده است، ولی در موارد نادر، استفاده موضعی از آن منجر به بروز حساسیت گردیده است.

روش نگهداری:

این گیاه را می بایست در ظروف کاملا سربسته و تیره نگهداری نمود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید