خواص بسیار زیاد گیاه کهن دار – ژینکگو

0
519

معرفی کامل گیاه کهن دار:

کهن دار یا ژینکگو، درختی است دو پایه به ارتفاع ۳۰ تا ۴۰ متر و قطر تنه حدود ۴ متر، که عمر آن تا صدها سال نیز می رسد. تنه این درخت به رنگ قهوه ای روشن تا قهوه ای تیره، و دارای شیارهای خشن و شکاف های مشبک می باشد.

برگ های آن به صورت بادبزن مانند، بدون کرک و دارای رگبرگ هایی بوده که در فصل پاییز به رنگ سبز روشن تا زرد طلایی در می آیند. درختان ماده نوک تیز و هرمی شکل بوده، که دارای پایه های نر عریض و کم پشت می باشد.

گل های این درخت، نخستین بار در ۲۰ تا ۳۰ سالگی ظاهر می شوند. گل ها تک جنس بوده، که در محور برگ های پایین ساقه های سال جدید قرار دارند. گل های نر (مخروط های نر) به صورت یک شاتون کوتاه بوده، گل های ماده (مخروطهای ماده) دارای پایه بلندتری هستند. و در انتهای یک سری انشعابات بدون برگ قرار دارند. لقاح چند ماه پس از گرده افشانی صورت گرفته و معمولاٌ فقط یکی از تخمک ها به طور کامل شکل می گیرد. دانه ها که به غلط میوه نامیده می شوند، بعد گوشتی، آلو مانند و مدور گردیده، و به رنگ سبز روشن یا زرد در می آیند.

دانه ها حاوی یک هسته دو لبه و قابل خوردن هستند، که هنگام رسیدن بویی شبیه بوی بوتیریک اسید، کاپریک اسید یا والریک اسید دارند.

از برگ های تازه یا خشک شده، دانه های جدا شده از لایه گوشتی بیرونی برای مصارف دارویی استفاده می شود.

محل رویش گیاه کهن دار:

این گیاه بومی چین، ژاپن و کره است. در ایران، در برخی از نقاط به صورت کاشته شده وجود دارد.

برگ ها به طور مکانیکی یا به وسيله دست از پایه های خودرو یا کاشته شده چیده گردیده، سپس خشک و پرس می شوند. برگهای خشک شده Ginkgo biloba با استفاده از استون آب استخراج گردیده، عصاره حاصل تخلیص و خشک شده، سپس بدون اضافه کردن کنسانتره یا افزودنی های خاص، طی مراحلی عمل آوری گردد.

ترکیبات گیاه کهن دار:

فلاونوییدها شامل مونوزیدها، بیوزیدها و تریوزیدهای کوئرستین، ایزورامنتین ها، متیل میریستیسین ها، کامپفرول (که تا حدی با پاراکوماریک اسید، استری شده است). قندهایی مانند آمنتو فلاون، بيلوبتین، متوکسی بیلوبتین، جینک جتین، ایزوجینک جتین پرو آنتوسیانیدینها (۸ تا ۱۲ درصد)، دی ترپن های تری لاکتونی شامل جینک گوليدهای A و B و C و سسکویی ترپن تری لاکتونی از قبیل بیلابولید است.

درمان زوال عقل با گیاه کهن دار

اثرات گیاه کهن دار:

بر اساس بررسی های صورت گرفته، مشخص شده است که این گیاه ضد التهاب، بهبود دهنده ادارک، آنتی اکسیدانت و مؤثر بر عروق بوده، و در درمان اعتیاد به کوکائین، افسردگی، مولتیپل اسکلروزیس و کولیت اولسراتیو بی تأثیر می باشد.

از سوی دیگر یافته های حاصل از تحقیقات صورت گرفته حاکی از آن است که استفاده از گیاه مزبور برای درمان بیمارهای انسدادی سرخرگ های محیطی مؤثر می باشد.

همچنین در نتایج حاصله، نشان دهنده آن است که مصرف گیاه مزبور موجب افزایش کارآیی و تحمل پذیری نسبت به داروی  فلورواوراسیل بیماران تحت درمان سرطان روده بزرگ می شود.

از سوی دیگر به نظر می رسد که استفاده از این گیاه جهت درمان بیماری های قلبی عروقی مفید باشد. هر چند اثبات اثربخشی گیاه مستلزم انجام کارآزمایی های کنترل شده تری است. همچنین مشخص شده است که این گیاه آنتی اکسیدانت، مهار کننده تجمع پلاکت، افزایش دهنده جریان خون کرونر، گشاد کننده عروق و کاهش دهنده فشار خون انسان می باشد. علاوه بر آن، یافته های حاصل از آزمایشات صورت گرفته، حاکی از آن است که مصرف گیاه مزبور توسط افراد مبتلا به بیماری Raynaud، موجب کاهش تعداد دفعات حمله بیماری در آنها شده است.

اثر آنتی اکسیدانت:

این گیاه مرتبط با کاهش ارتشاح ائوزینوفیل می باشد. عملکرد ادارک نیز ممکن است به دلیل اثرات آنتی اکسیدانت گیاه مزبور، بهتر شود. از سوی دیگر در تحقیقات صورت گرفته نشان داده شده است مصرف گیاه مزبور باعث درمان علامتی جنون می شود.

همچنین استفاده از این گیاه ممکن است موجب کاهش مقادیر گلوکوکورتیکویید شده، که باعث مهار فعالیت برخی آنزیم ها از قبیل کاتکول، متیل ترانسفراز، سیتوکروم، گلیسرول، فسفات دهیدروژناز و مونوآمین اکسیداز شود.

مصرف این گیاه همچنین موجب بهبود عملکرد سلول های بتای لوزالمعده و متابولیسم انسولین شده، احتمالا مانع جذب سروتونین می گردد. مکانیسم های مختلفی در مورد چگونگی تأثیر این گیاه در شل کردن ماهیچه های صاف پیشنهاد شده است. گیاه مزبور باعث مهار فاکتور فعال کننده پلاكت شده، با کاهش ویسکوزیته خون و تجمع اریتروسیت ها موجب افزایش پارامترهای همودینامیک مانند جریان خون می گردد.

اثرات ضد التهاب:

تجویز زیر جلدی فاکتور فعال کننده پلاکت (PAF) موجب ایجاد نوعی پاسخ التهابی دو فازی، مشابه با عکس العمل ایجاد شده توسط آنتی ژن در افراد حساس می گردد. جینک گوليدها به ویژه جینک گوليد B با این اثر مقابله می کنند. از سوی دیگر مصرف خوراکی جینک گوليدها موجب کاهش ارتشاح ائوزینوفیل در بیماران آتوپیک دریافت کننده PAF (به صورت تزریق زیر جلدی) می گردد.

جینک گوليد B مهارگر قدرتمند عامل فعال کننده پلاكت (PAF) که عامل مهمی در القاء تجمع وابسته به آراشیدونیک اسید پلاکتها است، می باشد. ترکیب مزبور با اعمال نوعی اثر آنتاگونیستی، موجب مهار اتصال PAF به گیرنده های مربوط می گردد. فرآیند مذکور موجب مهار انقباضات برونشی وابسته به PAF و پرکاری بیش از حد راه های هوایی که با ارتشاح لنفوسیت های T و تولید سیتوکین همراه است می گردد. PAF القاء کننده التهاب و نیز تغییر دهنده میزان نفوذپذیری عروق می باشد.

فلاونوییدهای موجود در گیاه مذکور دارای اثر آنتی اکسیدان و نیز محافظت بافتی علیه ایسکمی می باشند. فرآیند مزبور ناشی از اثر روبشی ترکیبات مذکور و ممانعت آنها از پراکسیداسیون چربی ها است. پراکسیداسیون چربی ها به دنبال صدمات بافتی و عروقی و ضایعات نورونی رخ داده، ممکن است منجر به بروز جنون گردد.

گیاه مزبور همچنین موجب کاهش ارتشاح نوتروفیل ها و افزایش جریان خون گردیده، این فرآیند مانع پیشرفت ایسکمی منجر به جنون می شود. این گیاه همچنین دارای اثرات آنتی اکسیدان و تثبیت کننده غشاء بوده، سبب افزایش تحمل مغز در برابر هیپوکسی می گردد.

اثر ضد اسپاسم:

یکی دیگر از اثرات گیاه مزبور اثر ضداسپاسم آن است که ناشی از اثر مستقیم بر روی آلفا – آدرنورسپتورها و شل شدن عضلات صاف به دنبال اثر آنتاگونیستی درون سلولی بر روی دستگاه عصبی آدرنرژیک و بروز هیپر پولاریزاسیون می باشد.

در رابطه با چگونگی اثربخشی این گیاه در درمان هیپوکسی مغزی، مکانیسم های متعددی پیشنهاد شده است. جینک گوليد B که مهارگر قدرتمند عامل فعال کننده پلاکت (PAF) است، که موجب کاهش مقادیر گلیسین پس از آسیب مغزی و همچنین کاهش غلظت کلسیم یونیزه درون سلولی افزایش یافته توسط PAF، کاهش شدت اثر پروتئین کیناز C و نیز کاهش عملکرد گیرنده آمینواسید محرک می گردد. سایر ترکیبات موجود در این گیاه احتمالا با روبش رادیکال اکسیژن، موجب محافظت نرون ها می شوند. به علاوه این گیاه بر روی سیستم آنزیمی سیتوکروم 450 = P کبدی تأثیر گذاشته، و ممکن است موجب کاهش تشکیل رادیکال آزاد اکسیژن و آزاد کردن آنیون های سوپر اکسید نیز شود.

از سوی دیگر ممکن است این گیاه بر اساس یک الگوی وابسته به مقدار موجب روبش رادیکال آزاد و ممانعت از پراکسیداسیون چربی باشد. اثر مزبور موجب محافظت از دیواره رگها می گردد.

علاوه بر موارد مذکور، این گیاه از طریق روبش آنیون های سوپر اکسید ممکن است سبب افزایش نیمه عمر فاکتور اندوتلیومی شل کننده عروق و در نتیجه اتساع عروق خونی دچار انقباض گردد.

بررسی های صورت گرفته حاکی از آن است که این گیاه موجب روبش رادیکال های پروکسیل دخیل در پراکسیداسیون چربی می شود.

تصلب شرایین:

مصرف این گیاه ممکن است موجب کاهش ضایعات عروق ناشی از تصلب شرایین گردد. همچنین بر اساس یک بررسی صورت گرفته روی LDL انسان، نشان داده شد که عصاره تهیه شده از این گیاه (حاوی ۲۴ درصد جینگ گو فلاونوییدها) دارای نوعی اثر محافظتی علیه اکسیداسیون LDL و تبدیل آن به کسی استرول ها می باشد.

آکسی استرول ها ترکیباتی بسیار سیتوتوکسیک بوده و از طریق ماکروفاژهای روبشگر، سلول های کف آلود یا فوم سل ها را تولید می کنند. فوم سل ها در مراحل اولیه ضایعات آتروما دیده شده اند.

اثر روی ادارک:

بیشتر بررسی های صورت گرفته حاکی از تأثیر مثبت این گیاه روی ادراک می باشد. بر اساس پژوهش انجام شده مشخص گردیده است که مصرف این گیاه توسط افراد سالخورده مبتلا به ضعف خفیف تا متوسط حافظه مفید می باشد.

برای کسب بهبودی، لازم است که این گیاه را به مدت حداقل ۱۲ هفته مصرف نمود. از سوی دیگر مصرف گیاه مزبور موجب کاهش سرعت زوال عقل در افراد مبتلا به فراموشی شدید (زوال عقل ) می گردد. همچنین مصرف این گیاه برای درمان صدمات غیر ادراکی سالخوردگان نیز ممکن است مفید باشد.

مصرف گیاه مزبور موجب افزایش حافظه افراد جوان نمی شود.

در فراموشی (زوال عقل) ناشی از تخریب نرون ها و آسیب های وارد به میانجی های عصبی مقدار اکسیژن و گلوکز کاهش یافته، رادیکال های آزاد رها گردیده و پراکسیداسیون چربی افزایش می یابد.

ترکیبات مؤثر موجود در این گیاه شامل فلاونوییدها (جینگ گو – فلاون گلیکوزید) و ترپنوئیدها (جینک گوليدها و بيلوبالید) احتمالا از طریق روش هایی مانند کاهش ارتشاح نوتروفیل و نیز کاهش پراکسیداسیون چربی، افزایش جریان خون، اثر آنتاگونیستی بر فاکتور فعال کننده پلاكت  و تغییر متابولیسم نرون از پیشرفت جنون جلوگیری می کند. از سوی دیگر یافته های حاصل از بررسی هایی که با استفاده از عصاره این گیاه صورت گرفته، حاکی از آن است که به دنبال تجویز عصاره گیاه مزبور میزان اتصال راولسین نشان دار به الفا – ادرنورسپتورزهای موجود در قشر مخ و غشاء هیپوکامپ به میزان ۲۸ درصد در موش های صحرایی پیر افزایش یافت. فعاليت الفا – ۲ آدرنوسپتور نیز متناسب با افزایش سن حیوان کاهش یافت. (۲۵ تا ۳۰ درصد طی ۴ و ۲۴ ماه).

مصرف این گیاه همچنین ممکن است موجب تغییر اثر نورآدرنرژیک می شود.

علاوه بر آن، افزایش مصرف گلوکز توسط مغز و حفظ متابولیسم میتوکندریایی و همچنین تولید آدنوزین، تری فسفات (ATP) نیز همراه با پیشرفت عملکرد ادراکی بوده است.

گیاه کهن دار باعث افزایش حافظه می شود

مهار آنزیم:

اگر چه این گیاه تأثیری روی متابولیسم آنتی پیرین مدل کلاسیک جهت بررسی متابولیسم سیتوکروم P450 انسان ندارد. ولی بررسی های برون تن حاکی از مهار P450 3A4 توسط گیاه مزبور هستند.

همچنین مشخص شده است که چهار نوع آناکاردیک اسید در غلظت های ۱ تا ۳ میکروگرم بر میلی لیتر موجب مهار ۵۰ درصدی گلیسرول فسفات دهیدروژناز (نوعی آنزیم مسئول سنتز تری اسیل گلیسرول) می شود.

متابولیسم انسولین:

یافته های حاصل از آزمایشات صورت گرفته، که با استفاده از عصاره این گیاه به مدت ۳ ماه روی ۲۰ داوطلب سالم با مقدار نرمال گلوکز خون صورت گرفت، حاکی از افزایش در عملکرد سلول بتای لوزالمعده پس از تجویز ۷۵ گرم گلوکز بود. در نتیجه محققان این فرضیه را ارائه نمودند که مصرف این گیاه ممکن است موجب افزایش میزان کلیرنس متابولیک انسولین شود.

همچنین این گیاه اثرات مفیدی در رفع سرگیجه، بهبود ادراک، کاهش زوال عقل، درمان بیماری های انسدادی شریانهای محیطی، رفع کری ناگهانی، کاهش سکته مغزی و رفع پیسی دارد.

خواص درمانی گیاه کهن دار:

از این گیاه در تسکین علامتی دیسفونکسیون عضوی مغز . لنگی متناوب – سرگیجه (با منشأ عروقی) و وزوز گوش (با منشأ عروقی) استفاده می شود.

از این گیاه نیز برای درمان عملکرد غیرعادی مغز که منجر به منگی و سردرد همراه با نوسانات احساسی و اضطراب می شود، استفاده می گردد. از سوی دیگر نشان داده شده است که مصرف گیاه مزبور موجب بهبود تمرکز و کم حافظگی ناشی از بیماری انسدادی سرخرگ های محیطی می شود.

در طب چینی از این گیاه برای درمان آسم، وزوز گوش، هیپرتونی و آنژین صدری استفاده می گردد.

همچنین از گیاه مزبور جهت درمان التهاب لوزه و دردهای جمجمه ای استفاده می شود.

عوارض جانبی و هشدارها:

گیاه مزبور ممکن است سبب کاهش آستانه تشنج گردد. افراد دارای حساسیت به گیاه و یا هر یک از ترکیبات موجود در آن نباید این گیاه و یا عصاره های حاصل از آن را مصرف نمایند.

استفاده از این گیاه ممکن است منجر به بروز اختلالات خفیف گوارشی به عنوان عارضه جانبی شود. از سوی دیگر در برخی موارد مصرف تزریقی فرآورده های گیاه مزبور موجب بروز مشکلات ناشی از فشار خون، ایجاد واکنش های حساسیتی، سردرد و فلبیت شده است. گاه نیز به دنبال مصرف میوه یا گوشت میوه این گیاه، واکنش های حساسیتی جلدی مشاهده گردیده است که ممکن است با حساسیت به برگ گیاه همراه باشد. واکنش های ناشی از حساسیت بالا که ممکن است با مصرف گیاه مزبور ایجاد شوند شامل بروز اسپاسم ها و گرفتگی عضلات بوده در صورت مسمومیت حاد، بروز ضعف، بی بنیگی و از دست رفتن توانایی حرکت محتمل است. از سوی دیگر چندین مورد خونریزی نیز گزارش شده است. همچنین ممکن است مصرف این گیاه منجر به تپش قلب و آریتمی قلب شود.

با توجه به آن که مصرف این گیاه موجب افزایش خطر خونریزی پس از جراحی می شود، می بایست مصرف آن توسط افرادی که قرار است تحت جراحی قرار گیرند قطع شود.

اثر روی دستگاه عصبی مرکزی:

مصرف برگ این گیاه و همچنین عصاره های تهیه شده از برگ آن توسط بیماران دارای سابقه حمله عصبی و نیز افراد مصرف کننده داروهای پایین آورنده آستانه تشنج ممنوع می باشد. چرا که بر اساس گزارش های منتشر شده، حمله عصبی مرتبط با مصرف این گیاه گزارش شده است.

اثرات جلدی:

گزارش شده است که مصرف خوراکی این گیاه گاه منجر به بروز سندروم Stevens – Johnson می شود.

مصرف همزمان این گیاه با ایبوپروفن موجب ایجاد خونریزی مغزی کشنده می شود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید