درمان بیماری های گوارشی با مصرف گشنیز

0
59

معرفی کامل گیاه گشنیز:

گشنیز گیاهی است به ارتفاع ۲۰ تا ۷۰ سانتی متر که دارای بوی ساس مانند می باشد. ریشه آن باریک و دوکی شکل می باشد. ساقه آن افراشته، مدور، بدون کرک و در بالا منشعب است. برگ ها سبز روشن و در پایین گیاه، کامل و در بالا دو بار شانه ای هستند.

چترهای این گیاه به رنگ سفید، متراکم، که دارای سه تا پنج گل و فاقد گریبان می باشند. هر گل دارای پنج کاسبرگ است. جام گل در گل های نر ماده کناری عریض است. میوه به شکل کروی و به قطر حدود ۳ میلی متر، به رنگ زرد گاهی تا قهوه ای فام بوده و نیمه های میوه از هم جدا نمی شوند.

گیاه تازه و میوه های نرسیده بویی شبیه بوی ساس داشته و میوه رسیده دارای مزه و بوی تند مطبوع می باشد.

از میوه رسیده و خشک شده و روغن فرار گشنیز که از میوه رسیده و خشک شده به دست می آید برای مصارف دارویی استفاده می شود.

گشنیز میوه کروی رسیده و خشک شده این گونه می باشد. زمانی که میوه به رنگ قرمز زنگی برسد، کوبیده شده و در مکانی مسقف خشک می گردد.

محل رویش گشنیز:

این گیاه در مناطق مدیترانه ای، مرکز و شرق اروپا، شرق آسیا، آمریکای شمالی و جنوبی روبش داد. در اکثر مناطق ایران نیز رویش دارد.

ترکیبات گیاه گشنیز:

ترکیبات این گیاه شامل روغن فرار که عمدتا شامل لینالول، بورنئول، سيمن، کافور، ژرانیول، لیمونن و آلفا – پینن می باشد. بوی غیر عادی و ساس مانند این گیاه نیز ناشی از ترانس – تری دک انال موجود در آن است. روغن ثابت (۱۳ تا ۲۱ درصد) که شامل برخی اسیدهای چرب از جمله پتروسلیک اسید، اولئیک اسید و لینولنیک اسید می باشد. همچنین دارای هیدروکسی کومارین ها شامل اومبليفرون و اسکوپولتین است.

گشنیز مفید برا معده

اثرات گشنیز:

اسانس گشنیز باعث تحریک ترشح شیره معده شده، ضد نفخ و از بین برنده اسپاسم می باشد. در آزمایش های برون تن نیز نشان داده شده است که این گیاه ضد باکتری و ضد قارچ می باشد.

خواص درمانی گشنیز:

از گشنیز برای درمان بیماری های گوارشی، کم اشتهایی و نیز دردهای مربوط به ناحیه بالای شکم استفاده می شود. در طب سنتی مغرب زمین این گیاه برای درمان بیماری های گوارشی و معده ای مصرف می شود.

در سایر مکاتب طب سنتی از این گیاه برای مداوای سرفه، دردهای قفسه سینه، بیماریهای مثانه، جوش های ناشی از جذام، تب، اسهال خونی و به صورت خارجی برای درمان سردرد، بیماری های دهان و گلو، بوی بد دهان، عوارض بعد از زایمان به کار برده می شود.

در طب چینی از این گیاه برای درمان کم اشتهایی، مرحله قبل از ظهور بثور جلدی بیماری های آبله مرغان و سرخک، بواسیر و افتادگی (پرولاپس رکتوم) استفاده می شود.

در طب هندی از گیاه مزبور جهت درمان خونریزی بینی، بواسیر، خنازیر، دفع دردناک ادرار، آماس، دردهای مثانه، استفراغ، اسهال خونی دارای منشأ سرگیجه است به کار برده می شود.

طبع این گیاه سرد و خشک می باشد. تحلیل برنده ورم های گرم و سودمند در درمان التهاب معده می باشد. پاشیدن گرد بذر آن بر روی نواحی دچار خونریزی موجب بند آوردن خون می گردد. همچنین در درمان سردرد مؤثر می باشد.

توجه:

زیاده روی در مصرف گشنیز باعث کندی ذهن می شود.

مصرف گشنیز تازه نیز خواب آور است.

روش مصرف:

از داروی خرد و پودر شده و همچنین سایر فرآورده های جالينوسی آن جهت مصارف خوراکی استفاده می شود.

دم کرده این گیاه با افزودن ۱۵۰ میلی لیتر آب جوش به دو قاشق چایخوری گشنیز خرد شده و صاف کردن آن پس از ۱۵ دقیقه، تهیه می شود.

مقدار مصرف:

مقدار متوسط مصرف روزانه گشنیز ۳ گرم است. مقدار متوسط مصرف آن در هر وعده، یک گرم (به صورت دم کرده تازه تهیه، یک فنجان بین وعده های غذایی، به شکل تنتور نیز ۱۰ تا ۲۰ قطره پس از هر وعده غذا) می باشد.

عوارض جانبی و هشدارها:

تاکنون هیچ گونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف صحیح و اندازه گیاه مذکور مشاهده نشده است، با این وجود گشنیز دارای پتانسیل ضعیفی برای حساسیت زایی می باشد.

روش نگهداری:

این گیاه را می بایست به شکل پودر نشده در دمای حداکثر ۲۵ درجه سانتی گراد، دور از نور و در ظروف کاملا سر بسته نگهداری نمود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید